Vechina doseljenika iz jugoslovenskih drzava, koji su poceli dolaziti u Novi Zeland pre osamdeset godina, bila je poreklom iz centralnog dela Dalmacije. Prema popisu stanovnistva iz 1911. godine, ukupan registrovani broj je 2.131 lice. To su uglavnom dalmatinski katolici koji su se nastanili u severnom Oklandu gde su predeli bili vrlo slicni njihovom zavicaju, a radili su na farmama (Srbi u Australiji, 1990). Radili su na proizvodnji mleka, u vinogradima ili vochnjacima. Medju prvim Srbima koji su dosli na tlo Novog Zelanda je Nikola Vickovich, iz Crne Gore, koji je, kako se navodi u knjizi Srbi u Australiji, dosao u ovu zemlji 1857. godine. Primio je drzavljanstvo 30 godina kasnije.

Godine 1948, Novi Zeland je takodje primio odredjen broj raseljenih lica. U periodu 1948-1952. godine, na Novi Zeland je doslo 4.500 lica slovenskog porekla, od toga mali broj iz Jugoslavije. Prema evidenciji o primanju drzavljanstva u periodu 1949-1967. godine, na Novi Zeland je doslo 177 doseljenika iz Srbije, BiH, Makedonije i Crne Gore. Prema kazivanju Dusana Glisicha, 1951. godine stigla su dva transporta sa raseljenim licima iz Jugoslavije, medju kojima je i on bio. Njihovim dolaskom u Novi Zeland, dr ustveni zivot Jugoslovena je organizovaniji. Osnovali su Jugoslovensko drustvo, fudbalski klub i parohiju Srpske pravoslavne crkve.

Srbi na Novom Zelandu su se u pocetku okupljali oko ruske crkve u Velingtonu. Njihov prota, otac Aleksej Godjajev bio je Belorus koji je ziveo u Jugoslaviji izmedju dva rata. Tek 1968. godine osnovana je crkvena-skolska opstina Sveti Sava u Velingtonu. I posle formiranja crkveno-skolske opstine, vernici su se okupljali oko ruske crkve. Odrzavali su piknike i igranke, slavili su svoje slave i slave opstine i odrzavali sednice. Nameravali su da sagrade crkvu. Medjutim, neki aktivniji clanovi su poumirali, a mladji su poceli da se sele iz ekonomskih razloga u Australiju. Zbog malog broja nasi iseljenici nisu mogli ni da izgrade crkvu, pa je 1981. godine crkveno-skolska opstina i ukinuta. Danas postoje dve srpske pravoslavne crkve na Novom Zelandu - u Velingtonu i Oklandu.

S obzirom na cinjenicu da se srpska zajednica na Novom Zelandu povechava, dolaskom novih iseljenika, duhovni i kulturni zivot che se obogatiti. Jer, narocito od kada su poceli etnicki konflikti i gradjanski rat na prostorima bivse Jugoslavije, sve vise Srba trazi i dobija zaposlenje u toj zemlje. Kao i u slucaju drugih prekomorskih imigracionih zemalja, visoko obrazovanim i strucnim ljudima pruza se moguchnost za zaposljavanje. Veterinari i lekari su dosta trazeni, a ne zaostaju ni inzenjeri.

Procenjuje se da na Novom Zelandu danas zivi oko 500 Srba.