Velika Britanija nije privlacila srpske iseljenike, ali je od pocetka cetrdesetih godina proslog veka ispoljavala pojacan interes za Srbiju. To potvrdjuje i cinjenica da je prvi britanski konzul dosao u Srbiju jos 1837. godine. Britanski publicista Dejvid Ukart je 1843. godine, u Londonu, objavio brosuru istorijsko-politickog karaktera pod naslovom "Fragment iz istorije Srbije", cija je svrha bila da se zvanicna Britanija, ali i poslovni i privredni krugovi u njoj, upoznaju sa znacajem koji je Srbija imala u aktuelnoj politici tzv. istocnog pitanja, upravo povodom smenjivanja dinastije Obrenovicha i dolaskom Karadjordjevicha na vlast kao i suzbijanjem uticaja Rusije na unutrasnje prilike u Srbiji. Interesovanje za Srbiju pocinje, dakle, u vreme kriza povodom istocnog pitanja, srpsko- turskih ratova i Prvog svetskog rata. Tokom Prvog svetskog rata - zahvaljujuchi izmedju ostalog, i boravku Bogdana i Pavla Popovicha u Engleskoj - objavljeno je vise knjiga, clanaka i prevoda o Srbiji. Posle Prvog svetskog rata z animanje za Srbe je i dalje raslo. Medjutim, do Drugog svetskog rata u Velikoj Britaniji je bilo malo Srba.

Posle Drugog svetskog rata Velika Britanija je fakticki bila "prestonica srpske politicke emigracije", jer su u toj zemlji ziveli i radili clanovi dinastije Karadjordjevich i sam kralj Petar II, clanovi vlade Slobodana Jovanovicha u izbeglistvu, srpski patrijarh Gavrilo Dozich i vladika Nikolaj Velimirovich, zatim vladika Lavrentije, celnici "Zbora", lideri cetnickog pokreta, djujichevci i jevdjevichevci, a potom i prvaci bivsih stranaka okupljeni oko Jugoslovenskog nacionalnog odbora, kao vodje projugoslov enskog Oslobodjenja i Demokratske alternative.

Petar II Karadjordjevich bio je u Otadzbini kralj Jugoslavije samo osamnaest dana do 14. aprila 1941. godine kada je iz Niksicha zauvek napustio zemlju i izbegao u Englesku. Jos tri godine i osam meseci po odlasku iz zemlje Petar II je bio jugoslovenski monarh, sve dok ga 29. novembra 1943. godine AVNOJ nije lisio svih prava, jer je bivsa Kraljevina proglasena za Republiku. Posebnim Ukazom Predesednistva Prezidijuma Narodne Skupstine FNRJ 1947. godine dinastiji Karadjordjevich oduzeto je jugoslovensko drzav ljanstvo i celokupna imovina. Uredba se direktno odnosila na kralja Petra II, njegovu majku Mariju, brachu Tomislava i Andreju, strica Pavla i strinu Olgu, te njihovu decu Aleksandra II, Nikolu i Jelisavetu, ali ne i na kraljicu Aleksandru Karadjordjevich. Svi oni su bili izbeglice u Velikoj Britainiji. Princ i prestolonaslednik Aleksandar II Karadjordjevich rodjen je 1945. godine u jednoj londonskoj hotelskoj sobi. Krstio ga je licno srpski patrijarh Gavrilo Dozich u Vestminsterskoj opatiji po obicajima Sr pske pravoslavne crkve. Jula 1972. godine princ se vencao u Spaniji sa princezom Marijom Glorijom, takodje, po pravoslavnim obicajima. Episkop Lavrentije, koji je taj brak sklopio, razveo ga je 1983. godine, s tim da su deca Petar, Filip i Aleksandar pripali ocu, Aleksandru II Karadjordjevichu. U medjuvremenu, princ je primio britansko drzavljanstvo, sluzio je vojni rok u engleskoj vojsci i kao obican gradjanin zaposlio se kao agent jednog osiguravajucheg drustva. LJudi iz njegove okoline tvrde da nije imao previse dodira sa srpskom tradicijom i srpskim jezikom, jer je rastao pored irske dadilje. Njegov otac Petar II Karadjordjevich umro je u SAD novembra 1970. godine, gde je i sam princ sa decom ziveo neko vreme. Sredinom osamdesetih godina, medjutim, Aleksandar II Karadjordjevich se u londonskoj crkvi Sveti Sava ozenio drugi put po pravoslavnim obicajima sa Grkinjom Katarinom Batis. I ovaj brak je uveden u srpske crkvene knjige. Sest godina kasnije, 1991. godine prestolonaslednik Aleksandar II, sa suprugom i sinovima - Petrom, Filipom i Aleksandrom, dosao je prvi put u Jugoslaviju da prisustvuje parastosu svom dedi Aleksandru I Karadjordjevichu na Oplencu. Zajedno sa njim stigao je i njegov stric Tomislav Karadjordjevich, zvanicno odgajivac vocha i farmer iz Engleske, ali i srpski princ, koji se trajno naselio u porodicnoj kuchi na Oplencu.

Srpsko iseljenistvo na Ostrvu u najvechoj meri i cini tzv. ratna emigracija. Njeno jezgro cinilo je osam hiljada deportovanih ljudi iz nemackih logora i drugih izbeglickih logora u Italiji i Austriji. Bili su to mladi ljudi, vechinom tridesetih godina, bivsi oficiri, ali i srpski seljaci kojima su se porodice dosta kasnije pridruzile. Prema podacima koje je 1968. godine objavio Svetski sabor crkava, u Velikoj Britaniji je iza rata bilo pet hiljada ekonomskih i dvadeset hiljada politickih emigranata iz bivse Kraljevine Jugoslavije (Boskovich, 1985). Vechinu njih su cinili Srbi, dok je Slovenaca, Hrvata i Makedonaca bilo jedva desetak odsto. Uz puno uvazavanje politicke pozadine te srpske emigracije sa izbeglickim pasosima, kako tvrdi biznismen Dragan Lukich iz Mancestera, britanska vlada je ove ljude prihvatila iskljucivo kao radnu snagu. Ratni emigranti prilikom ulaska na Ostrvo morali su da se pismeno opredele da li zele da rade u poljoprivredi, u industriji ili rudarstvu. Ugovori su potpisivani na najmanje godinu dana, ali ih je vechina deportovanih Srba i Crnogoraca zbog neznanja engleskog jezika potpisivala cak na tri godine.

Drugi talas migranata iz Srbije i Crne Gore, kao i iz drugih srpskih teritorija, zapljusnuo je Ostrvo tek sezdesetih godina, kada je, ovog puta sa radnim vizama, useljeno oko desetak hiljada srpskih radnika s porodicama ("Politika", 1991). Posle toga, Velika Britanija je postala usled recesije, gotovo, potpuno zatvorena za strane radnike. Dosledna, medjutim, svojoj politici prema strancima, britanska vlada nije ni jednoj, pa ni srpskoj emigraciji dozvoljavala otvorenu politicku aktivnost ("Osmica", 1989). P rema recima Desimira Tosicha, lidera "Oslobodjenja", srpski emigranti u Velikoj Britaniji, osobito oficiri, ratni zarobljenici, vojnici seljackog porekla, bili su apsolutno apoliticni.

Kada je talas politickog pluralizma 1989. godine zapljusnuo i Jugoslaviju, Desimir Tosich i Djordje Zecevich, a kasnije princ Tomislav Karadjordjevich i prestolonaslednik Aleksandar II Karadjordjevich vratili su se iz Velike Britanije. Na parlamentarnim izborima 1990. godine, Tosich i Zecevich su uspeli da dobiju poverenje glasaca i postanu narodni poslanici.

Srba i danas najvise ima u Londonu, zatim Bradfordu, Birmingemu, Lidsu, Koventriju, Lesteru, Bedfordu, Halifaksu i Ipsvicu. Znatan broj njih ima britansko drzavljanstvo, pa se zato ceni da su vech integrisani u englesko drustvo. Neki od njih su postali ugledni hotelijeri, kao na primer, Dejan i Dragan Lukich, Dusan Krunich. Djordje Zecevich je vlasnik poznate kompanije "G.Z. Overseas Marketing" i producent nekoliko jugoslovenskih filmova, a Miodrag Siskovich, direktor firme "Meditrade Ltd." Obojica su kraje m osamdesetih godina ulozili veliki kapital u privredni razvoj Srbije, a Djordje Zecevich je dao 47.000 dolara SANU za ocuvanje chirilice.

U glavnom britanskom gradu, Londonu, nalaze se i dve srpske pravoslavne crkve - Sveti Sava i crkveni dom Sveti Nikolaj Velimirovich, a u Birmingemu crkva Sveti knez Lazar. U njima su sluzili svestenici Milun Kostich, Milan Zebich i Buda Srechkovich. Britanski Srbi slave kao svoju zajednicku slavu Svetog Arhandjela.

Na najvechem srpskom groblju u Engleskoj, a mozda i u Evropi, Brukvudu, srpska pravoslavna crkva ima svoje parcele.

Pored crkve, engleski Srbi i Crnogorci se okupljaju i u srpskim udruzenjima. To su udruzenje Ravna Gora, koje je dugo vodio Drago Asanovich, udruzenje BJKV Draza Mihailovich, na cijem je celu Jovo Stanisavljevich. Cetnike vojvode Jevdjevicha pred-vodi Branko Puhar, a nove organizacije Mladi cetnici i Srpska nacionalna organizacija potomci bivsih nacionalista. Zborase, kojih ima dosta, oko dve hiljade, vodi LJotichev sinovac Vlado. Projugoslovensku organizaciju Oslobodjenje vodio je Desimir Tosich, a Demokra tsku alternativu, neko vreme i Milovan Djilas. Desimir Tosich je bio urednik lista "Nasa rec", koji je izlazio u Londonu u tri hiljade primeraka, a i direktor istoimenog izdavackog preduzecha, koje je stampalo dela jugoslovenskih i srpskih disidenata. U Birmingemu je izlazila i LJoticheva "Iskra", a i mnogi cetnicki listovi. Na celu Kulturnog kluba Sveti Sava nalazi se Dragoljub Andjelich, dok Sabor srpskog ujedinjenja od 1990. godine zastupa izdavac i pisac Radomir Putnikovich. Pocetkom devedesetih godina, kada su zvanicno oformljeni Kraljevska kancelarija i Krunski savet dinastije Karadjordjevich, mnogi vidjeni Srbi su uzeli ucesche u svim patriotskim aktivnostima srpske krune. Jedan od clanova Krunskog saveta, arhitekta Dragomir Acovich, osnovao je i vodio Srpsko drustvo za heraldiku Beli orao. A Mihailo Gavrilovich, jedan od direktora IBM, osnovao je sa prijateljima Srpski informativni centar, ciji je zadatak da siri istinu o srpskom narodu i da suzbija antisrpsku medijsku kampanju u Velikoj Britaniji. Ov aj Centar izdaje i svoj mesecni Bilten na engleskom i srpskom jeziku koji uredjuje Sali Taskich.

U vreme bivse SFRJ aktivni su bili i jugoslovenski klubovi, kojih je bilo sest, kao i Jugoslovenska dopunska skola sa osam razreda i 230 ucenika. Najpoznatiji i najaktivniji je bio Klub Jugoslovena, a zatim FK Sloga iz Londona, kao i FK Beograd iz Halifaksa.

Raspadom SFRJ i te institucije su se dobrim delom rasformirale, a neke i obnovile rad dolaskom novih iseljenika.

U trechem talasu migranata iz Srbije i Crne Gore koji je prodro u Veliku Britaniju pocetkom devedesetih godina nalaze se, uglavnom, mladi ljudi. Prvi su begunci od gradjanskog rata, a drugi su skolarci koji traze bolje uslove za skolovanje i za zivot. U jednom trenutku, preko programa skolske razmene, ali i turistickih agencija, na Ostrvu je bilo i do 600 devojaka koje su ucile engleski jezik i zivele u britanskim porodicama.

Ne zna se tacno koliko medju izbeglicama koje su od 1991. godine usle na Ostrvo ima Srba i Crnogoraca, ali se - prema novinskim izvestajima - navodi da ih samo u Londonu ima oko tri hiljade. O njima brinu britanska vlada i srpski iseljenici. Talentovane djake pomazu imuchni pojedinci. Viktor Bijelovich, dvanaestogodisnji klavirista, zahvaljujuchi stipendiji princa Carlsa, ali i porodice Mirjane Petrovich i sestrama Veri i Olgi Stanojlovich postao je stichenik ugledne Persleove skole u Londonu. Branko Latich , beogradski srednjoskolac, primljen je na Oksford da studira informatiku posle samo jednog ispita. Tek uz pomoch pariskog biznismena, Borisa Vukobrata, mladi Beogradjanin je resio svoje finansijske probleme i upisao se na ovaj cuveni Univerzitet.