KOMENTAR 251.

Napravio sam geografsku kartu kretanja istorijskog i mitskog Simeona - Noemisa i njegovog genosa od protoistorijske do vanvremene Arkadije. Slika koju pred sobom imam, a to je samo jedna preliminarna karta, pokazuje sledece cinjenice. Krug ili orficki ciklus pocinje u protoistorijskoj Arkadiji, na reci Alfeju, na Peloponezu, pa se kasnije, preko geografskog ulaza u mit, smestenog u Elevsini, krece kroz svevremenski Argo, odnosno kroz mitsku Argonautiku od Magnezije i Jolka do Kinejskih stena i trakijske obale, da bi se na trakijskoj obali uslo u pakao istorije i realnog zivota. Krug nakon toga ide istorijskim linijama, obelezenim kroz sest knjiga Zlatnog Runa, preko Beograda sve do Turjaka pri Ljubljani, gde se Simeon pretvara u Crnog konja i odatle se - od istorijskog vremena, koje se tu zavrsava Crnim konjem koji se vraca na jug u Arkadiju - ciklus zatvara opet na reci Alfeju, ali ovoga puta van vremena u konacnosti forme. To je jedna varijanta po kojoj se taj ciklus konacno zavrsava i Simeon biva oslobodjen zivota, odnosno ljudskog zivota, jer Crni konj predstavlja u stvari harmoniju, savrsenstvo, vanvremenost.

Po drugoj varijanti, time se zavrsava jedan ciklus postojanja, ali istovremeno sa Galatom i Buenos Airesom, odnosno iz Galete, koja predstavlja samo literarni podsticaj odnosno asocijaciju, prelazi se na Buenos Aires 1999. godine i tu pocinje jedan drugi ciklus koji sa ovim ima veze u poreklu, ali se od njega otkinuo: to predstavlja jedno novo kruzenje jednog genosa koji je po poreklu simeonski, ali je sada vec nesto sasvim drugo.

Na ovoj preliminarnoj karti, plava linija povezuje nekoliko mesta protoistorijskog karaktera, a to su reka Alfej, na kojoj zivi slobodni Crni konj, potomak Ariona, granica ka Lakoniji ili sama Lakonija gde dolazi do spoja Nefele i Konja Iksiona i stvaranja, odnosno radjanja Kentaura, rt Maleja, gde se smrcu Hironovom zavrsava kentauromahija Heraklova; odatle, ta plava linija ide prema Elevsini, granici izmedju protoistorije i mita, ge Noemis srece Demetru i preko nje ulazi u mit.

Odavde ide zelena linija, koja predstavlja svevremenost mita, na osnovu price o Argonautima i ona krece od Elevsine do Magnezije, gde se srece Orfej, a Magnezija je inace mesto gde su nekada ziveli Kentauri pre nego sto ce prebeci na rt Maleju, posle poraza od Lapita; zatim dolazi Jolk gde se na Argo na poznati nacin ukrcava Noemis, kao izdanak Kentaura, kraljevic kentaurski i Kronov potomak, navodni, a u sustini stvarni; zatim dolazi Lemnos sa zenama i Atalantom, Samotraka sa radjanjem Kentaura, dakle sa ulaskom u mit, inicijacijama, sa saznavanjem one konacne tajne, Helespont sa stvaranjem homerovskih epova, Kizik sa Nebeskom skitijom i sa odlaskom Kentaura i prvim razgovorom koji Noemis ima sa dodonskom granom u pravcu Arga, susret sa bronzanim covekom Talom i s uobrazenjem Noemisovim da je ipak polubog, Bitinija s Finejevim otkricem, i najzad Kinejske stene kroz koje ce Argo proci prema Zlatnom Runu, posto bude na tracku obalu izbacio Noemisa.

Crvena linija od Trakije do Turjaka pri Ljubljani oznacava istorijsko vreme koje ide preko Adrijanopolja, Carigrada, Tebe, Janjine, Moskopolja, Kragujevca, Beograda, do sela Turjaka pri Ljubljani.

I najzad, postoji ona vanvremena, ona konacna linija crna, po kojoj se Crni konj vraca na reku Alfej i nestaje u savrsenstvu.

Na ovu mapu treba ucrtati jos i neke sporednije linije koje, medjutim, ostvaruju vrlo znacajne epizode u Zlatnome Runu. To je linija koja iz Janjine u 1690. godini povezuje Janjinu sa Beogradom; zatim linija koja Tivaj - Tebu iz 1521. godine za vreme Sulejmana Velicanstvenog, povezuje sa Sigetom preko Beograda; i najzad linija koja iz Carigrada 1427. godine povezuje Carigrad sa Beogradom. Sve te tri epizode igraju u Zlatnom Runu izvesnu ulogu. Postoji jos jedna, mozda jos dve linije koje treba uneti. Jedna je ona koja povezuje Carigrad sa Solunom, mestom vencanja Simonide i Milutina, i Beograd sa Becom u 1848. godini. Za ovu poslednju nisam siguran treba li je uneti. Treba zapravo uneti samo one linije koje povezuju odredjene tacke simeonske istorijske Argonautike sa Beogradom kao sa nekom vrstom centralnog elementa citave ove geografske slike.

KOMENTAR 252.

Odnosi se na neke elemente linije plave, koju ja nazivam protoistorijskom. Ona obelezava nekoliko bitnih dogadjaja iz zivota Simeona, premda ce se stvarna istina o tim dogadjajima, narocito o onom centralnom, doznati tek na Samotraci. Ovde imamo u stvari jedan problem u vezi sa Noemisom i njegovim polozajem. Po jednoj varijanti, Noemis je ziveo u Arkadiji, na reci Alfeju, tamo gde je nekada ziveo i Crni konj i to sa Folom, u Folovoj pecini, pod njegovom paskom, kao Hironov sin. Pitanje je da li je on znao da je Hironov sin? Ja mislim da nije, kao sto obicno junaci u mitovima ne znaju ciji su sinovi. To znaci da bi on, prema tome, trebalo da prisustvuje bici izmedju Kentaura i Herakla i da se prema tome ratu odnosi na nacin na koji to cine Simeoni. Ili da, kao sto su Simeoni obicno bili, bude protivu sukoba, a za lukava sredstva u resavanju stvari, ili da podstice Kentaure da brane privatno vlasnistvo. U sustini, pravo resenje bi bilo da on, naravno, podstice Kentaure, u prvom redu on, da napadnu, odnosno da ucine nesto Heraklu, kako bi odbrana ili privatno vlasnistvo; ali on nema u vidu ono sto Kentauri cine, jer ih na to tera njihova divlja priroda, on nema u vidu rat, otvoreni napad na Herakla, nego jedno lukavstvo kojim se Kentauri, naravno, nece posluziti: oni ce Herakla izravno napasti. Na taj nacin Noemis vec ovde pokazuje onu prirodu koju ce Simeoni kroz istorijsko vreme uvek da pokazuju.

Medjutim, kasnije sam dosao do uverenja da treba iskljuciti citavu ovu pricu o Folu i Heraklu u smislu svedocenja Noemisovog, jer je Noemis onda bio vrlo mlad, zapravo, prema drugoj varijanti, on se rodio tek onda kada je Hiron umro. To, dakle, ne dolazi u obzir i ja cu morati da stvar preuredim prema novoj ideji koja mi se cini boljom, s obzirom na odnos Noemis-Hiron i na nastavak Hironove avanture kroz Noemise i Simeone. Ali, to je vec predmet jednog drugog komentara.