Authors' Gallery

BORISLAV PEKIC

Borislav Pekic rodjen je 1930. godine u Podgorici. Studirao je psihologiju na filozofskom fakultetu u Beogradu. Jedno vreme je radio kao dramaturg i scenarista brojnih filmova. Prema njegovom tekstu Dan cetrnaesti snimljen je film koji je predstavljao Jugoslaviju 1961. godine na Filmskom festivalu u Kanu.

Pekic je vec prvim romanom Vreme cuda (1965), objavljenim kada je pisac imao trideset pet godina, izazvao veliko interesovanje siroke citalacke javnosti. Narednim knjigama Pekic se svrstao u vodece i najplodnije jugoslovenske pisce. Nakon prve knjige objavio je Hodocasce Arsenija Njegovana (1970) za koji dobija NIN-ovu nagradu za roman godine 1971, novelu Uspenje i sunovrat Ikara Gubelkijana (1975), novelu Odbrana i poslednji dani (1977), sotiju Kako upokojiti vampira (Prva nagrada Udruzenih izdavaca 1977), te roman Zlatno Runo, fantasmagoriju u sedam tomova (1978-1986, za koji dobija 1987. Njegosevu nagradu), a koji mnogi smatraju jednim od najznacajnijih savremenih proznih ostvarenja u nas. Po misljenju zirija ovaj roman je usao u izbor deset najboljih romana napisanih od 1982. do 1992. godine. Romanom Besnilo (1983) Pekic je iz istorijske tematike odstupio i sacinio zanrovski roman sa elementima trilera koji se zbiva na jednom od najvecih svetskih aerodroma - londonskom Hitrou. To je svojevrsna apokalipticna vizija sveta u kojem zivimo. Pored Zlatnog runa i Godina koje su pojeli skakavci i ovaj roman je usao u selekciju deset najboljih romana u srpskoj knjizevnosti od 1982. do 1991, po misljenju citalaca. I u sledecem objavljenom antropoloskom romanu 1999, Pekic je ostao na tragu te negativne, cesto fantasticne utopije (nagrada godine za naucnu fantastiku 1985).

Potkraj 1984. godine, u izdanju "Partizanske knjige", izasla su Pekiceva Odbrana dela u 12 knjiga, za koja je dobio nagradu Udruzenja knjizevnika Srbije. Casopis "Knjizevnost" dodeljuje mu 1986. "Povelju" povodom cetrdesetogodisnjice izlazenja casopisa. Isto tako, za epos Atlantida, objavljen 1988, dobija Goranovu nagradu.

Godine koje su pojeli skakavci (knjiga prva), prema anketi dva beogradska dnevna lista, proglasena je za najbolju knjigu u 1987. godini. Knjiga je u kracem vremenskom periodu dozivela tri izdanja. Drugi tom pod istim naslovom 1989. dobija nagradu za memoarsku prozu "Milos Crnjanski". Zbirka gotskih prica Novi Jerusalim izdata je 1989. godine. Povelju "Majska rukovanja" za izuzetne stvaralacke rezultate na polju knjizevnosti i kulture dobija 1990. od Doma omladine "Budo Tomovic" iz Podgorice.

Pisma iz tudjine (1987), Nova pisma iz tudjine (1989, nagrada Sent-Andreje "Jasa Ignjatovic") i Poslednja pisma iz tudjine (1991. godisnja nagrada Grafickog ateljea "Dereta" za najuspesnije izdanje te godine) spadaju u publicisticki domen ovog pisca. Esejisticka proza, Sentimentalna povest Britanskog carstva, objavljena u izdanju BIGZ-a (1992), dozivela je tri izdanja. Posthumno je dodeljena pocasna nagrada izdavaca ovom delu 1993. Potom je BIGZ objavio knjigu Vreme reci (razgovori s Pekicem, priredio Bozo Koprivica, 1993), Odmor od istorije (eseji, priredio Radoslav Bratic, 1993), roman Graditelji (1994) koji je 1995. godine bio BIGZ-ov bestseler, kao i Radjanje Atlantide (komentari, priredila Ljiljana Pekic, 1996), takodje bestseler ovog izdavaca. Dnevnicke zabeleske Skinuto sa trake (izabrao i priredio Predrag Palavestra, 1996), bile su na bestseler listi "Narodne knjige" 1997. godine.

Pekic je autor oko 30 dramskih dela za pozoriste, radio, televiziju, emitovanih i igranih na nasim i stranim radio-televizijskim stanicama i pozorisnim scenama. Izmedju ostalih Generali ili srodstvo po oruzju (nagrada za komediju godine na Sterijinom pozorju 1972, a 1991. sledi godisnja nagrada "Knjeginja Milica" pozorista u Krusevcu); 186. stepenik (prva nagrada Radio Zagreba 1982). Povodom Dana Radio televizije Beograd dodeljena mu je 1987. diploma za osvojenu I nagradu na konkursu u kategoriji radio-dramske emisije. Drami Kako zabavljati gospodina Martina dodeljena je prva nagrada na festivalima u Ohridu i Varni, 1990. Novembra 1991. dobio je plaketu "Pecar" Narodnog pozorista u Beogradu za specijalne zasluge.

Dela su mu prevedena na engleski, nemacki, francuski, italijanski, spanski, holandski, poljski, ceski, slovacki, madjarski, rumunski, retoromanski, makedonski, slovenacki, albanski.

Od 1968 do 1969. bio je clan urednistva "Knjizevnih novina", a u 1990. ucestvuje u uredjivanju prvih brojeva obnovljenog opozicionog lista "Demokratija", organa Demokratske stranke ciji je bio jedan od osnivaca, potpredsednik i clan Glavnog odbora. Bio je dopisni clan Srpske akademije nauka i umetnosti, clan Krunskog saveta, potpredsednik PEN-a Centar Beograd, clan PEN-a Centar London, honorarni komentator srpskohrvatske sekcije BBC-a u Londonu. Posthumno ga je Nj. K. V. prestolonaslednik Aleksandar odlikovao Kraljevskim ordenom dvoglavog belog orla prvog stepena.

Borislav Pekic je preminuo 2. jula 1992. godine u Londonu.